उन्मुक्त

ना रंगाचे ना रेषांचे , तालाचे ना लयीचे
आकाराचे ना विकाराचे, नाहीत कुठले पाश
वा-यावरल्या पाखराचे, माझे मुक्त आकाश

भिरभिरत्या नजरेत, साठवतो नियतीचे इशारे
रात्रीच्या डोहात माझिच प्रतिमा शहारे
कंठही होतो कोरडा न निशब्द
आवाज फुटत नाही, मूठ वळते फक्त ..

चिरडत्या भावनांचे, कानी येती आक्रोश
मीच फाडू लागतो, भोवतीचा कोष
मला उडायचे, जगायचे उन्मुक्त ..
असेच ना मरायचे गोठवून रक्त ..

उन्मुक्त उडण्याची जेव्हा ओढ लागते धरू
फडफडत्या ज्वालांतून ही उडते फुलपाखरू ..

रेष

अस्तित्व तुझे विरलेले..
नसून सर्वत्र उरलेले..
नजरेत भरून तुझीच आस..
खुणावती .. खुळावती
तुझेच भास ...

दिशांदिशातून तूच
ना तुझा एक देश..
पृथ्वीला बांधणारी
तू क्षितिजाची रेष ...

वेडी वाट

दारात तुझ्या
पाऊलठसे
कोणाची चाहूल
वाटे तुला?

मन भरू येता
एकले एकले होता..
हात धरू कोणाचा?
वाटे तुला?

शून्यात ही नजर
मनात हा काहूर
कोणास पाहून लाज
वाटे तुला ?


ज्या जन्मसख्याची
पाहिलीस वेडी वाट
त्याला सांगायला भिती 

वाटे तुला ? ...